Tacyt

Publiusz Korneliusz Tacyt (około 55-120) – rzymski historyk, prokonsul Azji w latach 112–113. Pochodził zapewne z arystokracji prowincjonalnej i urodził się prawdopodobnie w Galii, choć w tradycyjnej historiografii przyjmowano, że miejscem tym było jedno z italskich miast Umbrii. Był pierwszym w rodzie, który objął wyższe urzędy i wszedł do senatu. Pełnił urzędy kwestora (81–82), pretora (88), konsula (97), a w końcu prokonsula Azji (112/113). W opinii prof. K. Kumanieckiego – jednego z czołowych polskich filologów klasycznych – „dzięki talentowi pisarskiemu, wnikliwości psychologicznej i trafności sądu jest Tacyt jednym z najwybitniejszych, jeśli nie najwybitniejszym historykiem rzymskim”.

Prawdopodobnie jako pierwszą wydał liczącą 45 rozdziałów pracę De vita et moribus Iulii Agricolae („Żywot Juliusza Agrykoli”), w której na szerokim tle historycznym zawarł biografię swojego teścia. Później napisał pierwszą monografię etnograficzną obcych plemion – Germanię (łac. De origine et situ Germanorum, dosłownie O pochodzeniu i kraju Germanów). Tacyt nigdy nie odbył podróży do obszarów zamieszkiwanych przez plemiona germańskie, zatem wszystkie informacje, jakie posiadał, pochodziły z drugiej ręki. Mimo to, Germanię traktować możemy jako doskonałe źródło wiedzy o siedzibach, władcach, obyczajach i zwyczajach tych barbarzyńskich względem Rzymian ludów.