Pliniusz, „Historia naturalna”

Pliniusz Starszy był rzymskim urzędnikiem, pisarzem, historykiem i badaczem przyrody pochodzenia prawdopodobnie etruskiego. Urodził się w 23 r. n.e. w Lombardii, ale wykształcenie zdobył w Rzymie. Pochodził z rodziny należącej do stanu ekwitów. Nie założył własnej rodziny, a w testamencie adoptował swojego siostrzeńca – Pliniusza Młodszego.

Karierę rozpoczął w wojsku, służąc w Germanii jako oficer i trybun wojskowy. Brał udział w wyprawach wojennych oraz zdobywał doświadczenie administracyjne. Później pełnił różne funkcje publiczne w Germanii, Hiszpanii, Galii, szczególnie za panowania swojego przyjaciela, cesarza Wespazjana.

W Historii naturalnej zawarł około 20 tysięcy informacji ze wszystkich ówczesnych dziedzin wiedzy, od astronomii, geografii, zoologii po m.in. anatomię, botanikę i mineralogię. To właśnie w jednej z ksiąg tej pracy odnajdujemy passus relacjonujący wyprawę rzymskiego ekwity po bursztyn nad Bałtyk. Wielkie dzieło zadedykował Tytusowi, synowi Wespazjana.

Zmarł w 79 r. n.e. podczas erupcji Wezuwiusza, gdy jako dowódca floty wyruszył z pomocą dla poszkodowanych. Jego śmierć była skutkiem zarówno chęci niesienia pomocy, jak i naukowego zainteresowania tym niezwykłym zjawiskiem przyrodniczym.